قـلب سـیـاهـش نـور را انکار می‌کرد            با قـصد قـربت با خـدا پیـکار می‌کرد

روی زمین در بین گودال آب می‌ریخت            وقتی عطش چشم حسین را تار می‌کرد

از بوسه‌گاه مـصطفی خـنجر حیا کرد            خـنجـر نمی‌برّید شمر اصرار می‌کرد

دربین گودال آسمان را پشت و رو کرد            طـاق فـلک را بر زمـین آوار می‌کرد

خـنجر نمی‌بـرید ضربه ضربه ضربه            تکـرار هی تکرار هی تکرار می‌کرد

چیزی به روی لب حسین می‌گفت انگار            شـاید بـرای شـمـر اسـتـغـفـار می‌کرد